Kategoria: Działania krajów rozwijających się

SPRAWA PRZYJĘCIA

W tych warunkach na forum ONZ trafiały tylko niektóre aspekty tego konfliktu i to raczej pośrednio. Wśród nich wymienić należy przede wszystkim starania o przyjęcie Kambodży, Laosu i Wiet­namu do tej organizacji, a także do Komisji Ekonomicznej do Spraw Azji

UZNANIE NIEPODLEGŁOŚCI

Francja natomiast początkowo nie chciała w ogóle uznać niepodległości tyfch krajów, oferując im tylko ograniczony samorząd, później zaś dążyła do rozwiązania problemu na za­sadach neokolonialnych. W szczególności rząd francuski przy pomocy Stanów Zjednoczonych i innych sojuszników starał się przeciwstawić DRW

PROBLEM PRZYJĘCIA

Problem przyjęcia trzech krajów indochińskich do ECAFE po raz pierwszy wypłynął jesienią 1947 r. Na wniosek Francji przyjęto wówczas do Komisji Kambodżę i Laos w charakterze członków stowarzyszonych (status taki przyznawano niesamo­dzielnym terytorium). Natomiast rozpatrywanie wniosku DRW odłożono ze „względów

DOJŚCIE DO DYSKUSJI

I tym razem przewodniczący posiedzenia uznał, że wniosek nie odpowiada wymogom formalnym i jego rozpatrywa­nie odłożono. Był to oczywiście tylko pretekst, za którym kryło się stanowisko Francji, wspieranej przez sojuszników, która w tym czasie nie chciała dopuścić do merytorycznej dyskusji

STARANIA KRAJÓW

Znacznie szersze i długotrwałe reperkusje miały starania kra­jów indochińskich o przyjęcie do ONZ. Pierwsza w tej sprawie wystąpiła DRW. W liście skierowanym 22 listopada 1948 r. do sekretarza generalnego ONZ przewodniczący delegacji wietnam­skiej w Paryżu w imieniu swego rządu wskazał,

POWRÓT DO SPRAWY

Do sprawy powróconto dopiero po upływie przeszło trzech lat, w znacznie już zmienionej sytuacji. 17 grudnia 1951 r. wniosek o  przyjęcie do ONZ zgłosiło Państwo Wietnamskie; 29 grudnia tego roku ponownie taki wniosek zgłosiła DRW; 15 czerwca — Kambodża; 30 czerwca —

WNIOSKI O PRZYJĘCIE

Wnioski o przyjęcie do ONZ Kambodży, Laosu i Państwa Wietnamskiego, mimo uzyskania większości w Radzie, ze względu na weto ZSRR nie zostały zatwierdzone. W związku z tym z ini­cjatywy państw zachodnich wpisano je na porządek dzienny VII sesji Zgromadzenia Ogólnego,

ZA REZOLUCJĄ

Za rezolucją zalecającą Radzie Bezpieczeństwa ponowne rozpa­trzenie tych wniosków głosowało 38 państw, w tym 23 kraje rozwijające się: Argentyna, Brazylia, Chile, Dominikana, Egipt, Ekwador, Honduras, Irak, Iran, Kolumbia, Kostaryka, Kuba, Li­ban, Liberia, Meksyk, Nikaragua, Pakistan, Paragwaj, Peru, Sal­wador, Tajlandia, Urugwaj,

ZAJĘTE STANOWISKO

Stanowisko zajęte w tej sprawie przez kraje rozwijające się było odzwierciedleniem ich ogólnej polityki w tym okresie, z wyjątkiem Filipin, które popierając z reguły rezolucje mo­carstw zachodnich, tym razem wstrzymały się od głosowania. Był to jednak akt jednorazowy, który nie

UZNANIE DLA POLITYKI

Wyrażając uzna­nie dla polityki Francji, która jego zdaniem przyznała już nie­podległość krajom indochińskim, poparł on stanowisko wyrażone przez sekretarza stanu USA, Johna F. Dullesa, że ich niepodległość jest poważnie zagrożona przez „siły Vietminhu (tj. DRW — W. G.) wspierane przez

W KOŃCOWEJ FAZIE

W końcowej fazie omawianego okresu konfliktu z inspiracji  Stanów Zjednoczonych podjęta została próba wprowadzenia tego zagadnienia na forum ONZ „bocznymi drzwiami”. Na podstawie I porozumienia między Waszyngtonem a Paryżem dotyczącego perspektyw konfliktu 29 maja 1954 r. Tajlandia skierowała do Rady

ROZPATRYWANY WNIOSEK

Wniosek Tajlandii rozpatrywany był na trzech posiedzeniach Rady Bezpieczeństwa: 3, 16, 18 czerwca 1954 r. Na pierwszym posiedzeniu przedstawiciel ZSRR wystąpił przeciwko jego roz­patrywaniu, wskazując m. in., że zmierza on do komplikowania rokowań w Genewie. W głosowaniu wszyscy pozostali członko­wie Rady