Kategoria: Działania krajów rozwijających się

OSTATECZNE UREGULOWANIA

Chociaż ostateczne uregulowanie konfliktu przypadło stronom bezpośrednio uczestniczącym w wojnie, problem koreański po­został nadal przedmiotem zainteresowania Organizacji Narodów Zjednoczonych. Stany Zjednoczone za pośrednictwem zdomino­wanych przez siebie komisji i organów regularnie informowały tę organizację o sytuacji w Korei i usiłowały poprzez

AKCEPTACJA ZASADY

Akceptując zasadę dobrowolnej repatriacji i sprzeciwiając się jakiejkolwiek presji na decyzje repatriantów, proponowały one powołanie Komisji Repatriacyjnej z udziałem przedstawicieli Czechosłowacji, Polski, Szwajcarii i Szwecji oraz piątego pań­stwa, które strony konfliktu wspólnie zaakceptują. Rezolucja w tej sprawie została przyjęta 3 grudnia

ODPOWIEDNI KONTYNGENT

Jednak jeńcy, którzy odmówią repatriowania mieli być przeniesieni do strefy zdemi- litaryzowanej pod nadzór proponowanej przez Indie Komisji. Otrzymała ona nazwę Komisji Repatriacyjnej Państw Neutral­nych (KRPN), jej skład został zaproponowany przez Indie, a pią­tym uczestnikiem zostały właśnie Indie jako przewodniczący

PORÓWNUJĄC PROJEKT

Porównując projekt Grupy do Spraw Rozejmu ze stycznia z ostatecznie przyjętym układem rozejmowym zwraca uwagę odejście od pierwotnych propozycji w kilku zasadniczych sprawach. Strefę zdemilitaryzowaną utworzono nie na północ, lecz na północ i południe od 38 równoleżnika. Nadzorowanie ro­zejmu powierzono nie

ROZBIEŻNOŚĆ POGLĄDÓW

Rozbieżność poglądów dotyczyła miejsca zwołania, składu i funkcjonowania przyszłej konferencji. Strona koreańsko-chińska proponowała zwołanie konferencji 28 grudnia 1953 r. w New Delhi, zaprosze­nie do udziału w niej obok uczestników wojny jeszcze pięciu państw neutralnych, tj. Birmy, Indii, Indonezji, Pakistanu i

PRZEZWYCIĘŻENIE ROZBIEŻNOŚCI

Niemożność przezwyciężenia rozbieżności w tej sprawie decydowała o opóźnianiu terminu zwołania konferencji, a kiedy ostatecznie 26 kwietnia 1954 r. zebrała się w Genewie fakt ten obciążył jej obrady i przyczynił się do fiaska. W tym stadium konfliktu niepodległe kraje afroazjatyckie miały

OGÓLNE STANOWISKO KRAJÓW

Uogólniając stanowisko krajów rozwijających się wobec woj­ny koreańskiej, ich miejsca i roli w tym konflikcie, uzasadnione wydają się następujące wnioski: W latach 1950—1953 kraje rozwijające się nie tworzyły jesz­cze na forum ONZ zwartej grupy państw. Nie miały one dosta­tecznie rozwiniętego poczucia

CHWIEJNOŚĆ I NIEKONSEKWENCJA

Ich chwiejność i niekonsekwen­cje w działaniu zadecydowały o tym, że obie strony konfliktu wolały szukać rozwiązań w negocjacjach opartych na zasadach parytetu i consensusu przy udziale państw reprezentujących tra­dycyjny neutralizm (Szwajcaria i Szwecja), bez angażowania przedstawicieli nowo wyzwolonych państw „trzeciego

POD WPŁYWEM DOŚWIADCZEŃ

To właśnie pod wpływem doświadczeń z lat 1950—1953 zaczęła krystalizować się wśród niektórych państw afroazjatyc­kich, takich jak Indie, Egipt, Indonezja, koncepcja tzw. pozytyw­nego neutralizmu. Z tych doświadczeń wynikała potrzeba kształ­towania solidarności afroazjatyckiej. Na tle tych doświadczeń wzrastało poczucie własnej wartości,

KONFLIKT INDOCHIŃSKI

Konflikt zwany ogólnie indochińskim, obejmujący głównie Wietnam, a w pewnych okresach także Laos i Kampuczę należy niewątpliwie do najdłuższych, najbardziej krwawych i złożonych we współczesnym świecie. Pojawił się w pierwszych latach po­wojennych i z różnym nasileniem oraz w różnej postaci

ZASIĘG WALK

Biorąc pod uwagę zasięg walk, zmiany niektórych jego uczest­ników i reperkusje międzynarodowe, konflikt indochiński można w zasadzie podzielić na cztery okresy obejmujące następujące lata: 1) 1945—1954; 2) 1955—1964; 3) 1965—1975; 4) 1976—1980 (ta ostatnia cezura nie jest jeszcze zamknięta). W

PIERWSZY OKRES KONFLIKTU

W pierwszym okresie konfliktu (1 9 4 5—1 9 5 4) jego reperkusje w ONZ były niewielkie. Złożyły się na to różne przyczyny: ograniczony zasięg walk w pierwszych latach; sprze­ciw Francji, która uważała konflikt za swój wewnętrzny pro­blem; negatywny stosunek